Bir Kaç Damla Tefekkür, Yalnızca Tefekkür...

Hazır Kürt Açılımı demişken...

Sun, 04 Oct 2009 12:11:00 +0300

Bu memleket, Türkiye’de Türkler dışındaki herkesin Türklere köle olma mükellefiyeti taşıdığını söyleyen milletvekilleri görmedi mi? Evet, gördü. Bugün gelinen noktada, ‘Kürtler için federal haklar’ isteyen milletvekillerinin nasıl türediğini merak edenler, şu memleketin ta temeline konulmuş dinamitlerin farkında olmayanlardır. Seksen küsür senedir, rejimi kuran oligarşinin ne yapmaya çalıştığını ve sistemin kendisini hangi reflekslerle koruduğunu bilmeyenlerdir. Ders vermek için değil, sadece tekrar etmek için anlatalım öyleyse.

Bu ülkenin kurucu unsurları tespit eden ilk Meclis’in üzerinden adeta silindir gibi geçen bir rejim kuruluş sürecini takiben, Şeyh Said Efendi’nin şahsında cezalandırılan bir milletten bahsediyoruz. Dağkapı’yı asla unutmamış milyonlarca insandan bahsediyoruz. Varlığı Türk varlığına armağan edilmek istenen bir milletten bahsediyoruz. Türk varlığına feda olmak üzerine antlar içirilen çocuklar büyüten annelerden ve babalardan bahsediyoruz. Gelin sorunu tanımlarken, yabancı bir dilde yemin etmek zorunda kalmış Kürt çocukların ve ebeveynlerini dinleyelim. Yapabileceğinize emin misiniz?

Yakılmış köylerden, infaz edilmiş binlerce insandan ve bir halkın yangın yangın büyüyen acılarından ibaret bir tasviri dinleyebilecek kulağın sahibi kimdir? Eğer bu ülkenin Başbakanı, .. ( devamı )

Aynamda Rakseden Gece - I

Fri, 12 Jun 2009 11:57:00 +0300

26 Nisan 2009 - Pazar - 06.24

Bugün birinci gün. İçine düştüğümüz güzellik deryasının birinci günü. Yazacak çok şeyim var. Anlatsam bitmez. Hangi arada, hangi derede bunları yazdığımı merak edersin diye yazıyorum. Az evvel, sabah namazını kıldık ve uyudun. Üzerini örttüm. Kalktım. Uyku tutmamasının sebebi sana yahut evimize alışamam değil. Sadece çok az uyumaya alıştım. Bir de, belli bir saatten sonra, o saate kadar uyumadıysam artık uyuyamıyorum. Sen ise usul usul uyumaktasın.

Damatlığımın cebinde bir not defteri vardı. Onu buldum. Yazasım geldi çünkü. Anlatasım geldi. Gece karşılaştığımız münasebetsiz şakanın tesiri çabukça geçti sayılır. Kendimi iyi hissediyorum. Ancak o an için zorlandığımı ifade etmeliyim. Seni ve kendimi savunabilmek için herşeyi yapabilirdim. Tehlikeliydi dolayısıyla. Neyse, geçti gitti ya, buna da şükretmeli.

Oldukça yorgunum aslında. Kımıldayacak halim yok. Yürümek, gezinmek, İstanbul'a yanımda Sen olduğun halde, sınırsızca Sen olduğun halde bakmak istiyorum. Ancak, son iki hafta boyunca hiç durmadan koşmuş gibiyim. Hayatın zorluklarını tecrübe ettim sanırım. Hem de çok önemli bir miktarını tecrübe ettim. Seninle, ailenle yahut benim ailemle ilgili zorluklar değildi çoğu. Hayatım boyunca, ilk defa maddi olarak birşeyi denkleştirmek gibi bir kaygı taşıdım. Şimdiye dek bu hususta, böylesine kritik bir noktada olmamıştım. Gözüme önceden küçük miktarlar olarak gözüken paralar önem kazandı. Önceden harcadığım ufak miktarları harcamasam rahat edecekmişim gibi geldi. Sonra kendimden utandım. Seninle ilgili olarak yaptığım herhangi birşeyin pişmanlığı değildi yaşadığım. Bu satırları okuduğunda böyle düşünmeni istemem. Hayatımın Senden.. ( devamı )

Ders-i İntibah - III

Thu, 02 Jul 2009 00:42:00 +0300

I)

/ustura kan taşının kapatamadığı yaralar da açar usta/

ve insan hayatı öğrendi bir berber çırağından.
yağmura hüzün giydiren güneşin göçüyle,
nasıl damıtılacağını günlerimizin,
alnımızdaki ter kadar taze ölümün,
nasıl kopartacağını can damarlarımızı,
öğrenebilirmiş insan,
on bir yaşındaki bir berber çırağından.

II)

/usta yük dediğin hamalın da gururunu incitir bazen/

ve insan hakikati öğrendi bir taşhan hamalından.
savaşçılar küsüp gittiğinde bu memleketten,
nasıl yok olup gittiyse mü'min olmanın onuru,
öylece çekip gitti gururu incinen hamallar taşhan'dan.
oysa o hamallar yüksünmeden taşırlardı seni ve beni,
daha çok zaman.

-sırtımda var olmanın yükünü taşırım,
paranın iki yüzünde de yoktur gözüm.
zira savsaklanmış bir derdin peşindeyim nice zamandır,
kaderim kan kusmakmış, neyleyim?
bil ki sırtımdaki yükten ziyade incitir beni,
duasız dillerin zehirli kelamı.

sancıyan urganları vurup sırtıma,
her gece mercan'dan sirkeci'ye yürüyen benim,
nasır bağlamış sokaklardan geçerim,
üstüne kir bulaşmamış gölgemi sürüyerek ardımsıra.
Söylemiştim sana işin aslını,
Beni hiç bilmedin,
Zaten hiç bilemezdin,
Ve dahi hiçbir zaman bilemeyeceksin.

III)

-usta kalem dediğin şairin eline de yakışmaz değil mi bazen?-

yaşamanın yakışmadığı bir seyyah,
durduğu zaman öleceğini bildiği için,
vurur yolların sonsuzluğuna kendini değil mi?

ve şair dediğin usta,
yazmanın eline yakışmadığı şair ,
kelimeler eğreti sızladığı için şiirlerinde,
çabuk .. ( devamı )

Rachel'i anarken, birkaç söz...

Mon, 16 Mar 2009 12:44:00 +0200

Hayat, bildiğimiz ve asla bozmak istemediğimiz zihinsel hududlarımızın içinde devam edip gidiyor. Oluşturulmuş gündemin ve küresel düzenin tespit ettiği siyasi kavgaların ihtirası ne kadar büyürse büyüsün, hayatı anlamlı kılan insanlar ve olaylar da unutulmuyor. Çünkü cesaret, bulunduğu yüreği unutulmaz kılacak kadar güçlü bir seda bırakır geride. Çünkü hayat, cesurları 'Kahraman' olarak vasıflandırıp, tarih sayfalarına öyle kaydederken, sadece biyolojik hayatlarını sürdürme kaygısıyla susanları,sinenleri ve korkakları da 'Eyyamcı' olarak kaydetmektedir.

'Eyyamcı' kime denirdi sahi? Hatırlayan var mı?

1980 öncesinin büyük kargaşalarının doğurduğu ve halkın içinde oluşmuş bir şahsiyet tasviri idi aslında 'Eyyamcı'. 1980'lerden evveli demişken, Türk demokrasisinin hayatiyetini sürdürmek için başvurduğu yolları da unutmamalı. Toplumun iki büyük kampa ayrıldığı, dindar, muhafazakar, sağ görüşlü kimselerin; Türkiye'de 'dinsiz' CHP'ye karşı 'Adalet Partisi'ni, dünya genelinde de 'Komünist Sovyetlere' karşı ABD'yi desteklediği dönemlerle denk gelir 'Eyyamcı' kavramının doğuşu. Solcu, sosyalist,laik, seküler düşünce sahiplerinin ise irticaya karşı Türkiye'de CHP'yi destekledikleri, dünyada da Amerikancılık furyasına karşı Sovyetleri savundukları günlerdir aynı zamanda bahsettiğimiz zaman dilimi. Özgür olduğunu düşünen zihinlerin dahi 'cendere' içinde eritilip, istenilen iki formdan birisine sokulduğu zaman diliminde, düşünmeden, siyasi kanaat taşımadan yaşayan kimselere 'Eyyamcı' deniliyordu. Belki kendi halin.. ( devamı )

'25 yaşında ölmek de güzeldir...' , öyle mi?

Fri, 06 Mar 2009 00:11:00 +0200

Elektronik posta kutuma dün sabah düşen bir maili, sadece ufak tashihlerle yayınlıyorum:

"25 yaşındayım. İyi bir işim ve gelirim var. Türkiye'nin iyi bir üniversitesinden mezunum. Hayatımın görünen kısımlarında bir sorun yok, olmamasından gayet memnunum. Ancak her geçen gün bu ülkede yaşamaya dair inancımı kaybediyorum. Kaybetmek bir yana, 25 yaşındayım, iyi bir üniversite bitirdim, iyi bir gelirim var, sevdiğim, geleceğe dair umutlarımı gözlerinde gördüğüm dünyalar güzeli bir Hanımefendi ile nişanlıyım ve ölmek istiyorum. Üzerimde büyüdükçe büyüyor, gördüklerim, duyduklarım ve yaşadıklarım. Gelecekten birşey beklemiyorum, dar-ı bekası uğruna kurban üstüne kurban verilen Devletime güvenemiyorum, güvenmiyorum.

Engin Çeber öldü. Engin Çeber ile aynı görüşü paylaşmıyorum, dünyaya aynı yerden bakmıyorum, politik tavırlamızın uzaktan yakından ilgisi yok. Fakat Beni ürperten bir gerçek var, burada, Benimle aynı gökkubenin altında, hayalleri, umutları ve sevdikleri olan Engin Çeber öldü. Vicdanım kanıyor. Görmesek dahi, gözlerimizin önünde oldu herşey. Eğer aynı hayatı paylaşıyorsak, her şey biraz gözlerimizin önünde olmuyor mu zaten? Emniyet, işkence olmadığını iddia ediyor. Emniyet, işkence iddialarını açıkça reddediyor. Bakan özür diliyor. Fakat Engin'in gittiği gerçeği değişmiyor, değişmeyecek. Tarihi bir trajediye çevirmek için ellerinden geleni artlarına koymuyorlar. Ne yapabilir ki Onların koskoca silahları karşısında küçücük kalan ellerim? Engin Çeber'den ya da Engin Çeber i&.. ( devamı )

Ellerimizden Kayıp Düşenlere, Size ve Bize Dair...

Wed, 22 Oct 2008 22:56:00 +0300

Yağmurlu ve gri bir güz gününde kaydoldum üniversiteye. Alman yapısı, eski ve soğuk taş duvarları olan koca bir binada, üniversiteli olmanın heyecanı yüzlerinden okunduğu halde peşpeşe dizilmiş, binlerce gençten birisiydim. Ne yaşayacağımı, ne yapacağımı, nasıl davranmam gerektiğini bilmeksizin, yaşadığım anın bir parçası olarak giriyordum üniversitenin kapısından içeri. Asil bir ideal için değil, kendim için, geleceğim için, belki ileride kuracağım ailenin refahı ve huzuru için, ailemin üzerimdeki emeklerinin karşılığını vermek için oradaydım. Hayat, güzel bir gelecek ve uzun ömür rüyasıydı benim için o demler.

1970'li yılların meşhur hidayet romanlarındaki benzer bir hikayem yok. Ahmet Günbay Yıldız romanlarının Türk filmlerinin sonlarını andıran hidayet öykülerinin bir parçası da değilim. Lakin, kendim için, geleceğim için girdiğim üniversite, daha adımı attığım ilk gün, sımsıcak bir kardeşliğin yurdu oldu benim için. İnsanın sadece kendisi için yaşamayacağını, yaşayamayacağını öğrenmem için, üstümü sımsıkı örten kardeşliği görmem yetti. Ne ben fazlasını bekledim, ne de seher vakitleri kıyamlarda omuz omuza verdiğim kardeşlerim fazlasını istediler. Kardeş olduk, işte o kadar. Modern dünyanın bir parçası olmak üzere girdiğim kapıdan, yüce bir davaya omuz vermiş bir nefer olarak çıkmak nasip oldu. Fakülte kantinlerinde, amfilerde ve kampüs meydanlarında, bir davet eri olarak koşturmak, terlemek, yorulmak fakat vazgeçmemekti muvahhid olmak demek... Uzun ve müreffeh bir ömrün hayallerinden, Allah için ölümü istediğimiz duaların gerçekliğine ne de çabuk geçmiştik.... ( devamı )

Çimen Sokak Üzerine

Thu, 08 Jan 2009 14:40:00 +0200

Gııız, Ayşeee! Çabuk yukarı çık, Baban geldi...
I)

Her insan bir dünyadır değil mi? Her dünyanın kendince bir tarihi olmalı öyleyse... Eğer derdiniz tarih yazmak ise, belirli bir zamana, belirli bir mekana ve belirli olaya olan ihtiyaç da aşikardır öyleyse. Olay, yani işin hikaye kısmı bir yana, zaman, yani çocukluk devrem de bir yana, mekanı anlatmak, anlatabilmek işin en çetrefil kısmıdır. Açıkça söyleyeyim uzun tasvirleri sevmiyorum, gerçekçi bir tablo çizmek adına, cümlelerin uzatıldıkça uzatılmasını, kelimelerin dozunu ayarlamak adına süslü püslü kelimelerin yazının içine şöyle bir serpiştirilmesini lüzumsuz buluyorum. Fakat Çimen Sokak ve Çimen Sokağı kesen Küçük Bayır Sokak, tarihçe-i hayatımda müessir olan ilk mekanlardır ki bu vesile ile biraz olsun iltiması hak ediyorlar diye düşünerek tasvir temelinde gelişecek bir yazı kaleme almaya ikna ediyorum kendimi.

Peyami Safa'nın Fatih-Harbiye'sinde, Fatih-Harbiye Tramvayı'nın geçtiği caddenin, Gümüşsuyu tarafına değil de Tatavla tarafına doğru paralel sokaklarından birisi idi Çimen Sokak. Bir ucunda, yani Taksim tarafında yer alan Vatikan Konsolosluğu, diğer ucunda, yani Pangaltı yakasında bulunan Ermeni Kilisesi ile uluslararası bir önemi haiz olduğu söylenebilirdi. İstanbul gibi, sokaklarında yeşili ancak büyüteç ile arayarak bulabileceğiniz bir şehirde, yeşil zengini sayılabilecek, adım başı ağaca rastlayabileceğiniz kaldırımlar kaplıyordu sokağın iki tarafını. Öyle zannediyorum, Harbiye tarafından aşağı doğru indiğinizde, Çimen Sokak, olduk&c.. ( devamı )

Gazze: Sabrın ve Direnişin Başkenti

Mon, 05 Jan 2009 17:35:00 +0200

Gazze üstüne söylenecek çok söz var, ancak söylenecek cümlelerin en başına, yapılacak işlerin en önüne, Gazze için feda olan yiğitlerin fedakarlığını ve Gazze'ye feda olan yiğitleri yardımsız komayan kahramanları koymalıyız. Gazze bir mevzidir, Gazze bir hendektir... Kendisini bu mevzide hisseden herkes, bu hendeğin kazılması için tırnağıyla, dişiyle gayret eden herkes Gazzeli, Filistinli'dir... Kassam füzelerinin, Nasır füzelerinin, Grad füzelerinin fünyelerini ateşleyip, Gazze'yi siyonistler için Hendek kılanlar, ümmetimizin yiğit evlatları, İstiklal Caddesi'nde, Beyazıt'ta, Çemberlitaş'ta o yiğitlere selam gönderenler de Allah'ın yardımcıları olmaya and içmiş kahramanlardır. Hakkı teslim etmeli evvela, adını koymalı, bundan yüz yıl sonra bugünün tarihini yazanlar, bir trajedinin değil, evlatlarını kurban verip zafere yürüyen aziz bir davanın destansı zaferini yazacaklar.

Şimdi, Ortadoğu'da stratejik açılımların, Gazze ve Filistin üzerine kurulacak bütün entelektüel cümle ve söylemlerin anlamını kaybettiği günlerdeyiz. Bugünler, direniş ve sebat, niyet ve ihlas, dua ve amel günleridir. Ekranlardan izlemekle yetinenler, elbette bu hakikati bilemeyecek ve anlayamayacaklar. İyi bilelim ki bu yıkım, entelektüel cümlelerin ve kaygıların, modern dünyanın meşhur barış paradigmasının, Birleşmiş Milletlerin ve varolduğu iddia edilen milenyum uygarlığının yıkılışıdır. Dolayısıyla Siyonist rejim, Gazze'deki binaları yıkmıyor yalnızca ve katlettiği sadece masum Gazzeliler değil. Bombalar, batı medeniyetinin ve varolduğu öne sürülen insan hakları eksenli ahlak anlayışının orta yerine düşüyor. Ancak, öylesine manidardır ki, bölgenin Müslüman halklarını temsil iddiasındaki Hükümetler, halen stratejik kaygılarla bi.. ( devamı )

Orası, tam olarak kimin 'Huzuru'?

Thu, 18 Dec 2008 16:48:00 +0200

Türkiye'de siyaset belli dengeler ve denklemler üzerinden yapılıyor, sanırım bu gerçeği bilmeyen, farketmeyen yok. Bunu görüyor ve görünen resmin, bütün siyasi partileri siyasi yelpazenin bir kanadı, bütün siyasetçileri de siyaset denkleminin bir 'değişken'i yapan sınırları kavrıyorum. Bununla birlikte, Saadet Partisi Genel Başkanlığı'na seçilen Numan Kurtulmuş'un, seçilir seçilmez soluğu Anıtkabir'de almasın anlamıyorum, anlamak istemiyorum. Çünkü bu, benim canımı yakıyor. Peşinden yüzbinleri sürükleyecek lider, ilkelerini hangi şart altında olursa olsun tavizsiz tatbik edendir. Kurtulmuş'un kabrini ziyaret ettiği Atatürk de öyle idi. Padişah Mehmet Vahidüddin'i karşısına alıp, kocasa dahi adı 'Osmanlı' olan bir devleti dikkate almamış idi. Mustafa Kemal'in ilkelerinin ne olduğu ise malumdur ve dahi malumun ilamına lüzum yoktur.
Konuyu tevhid-şirk zaviyesinden ele almak elbette mümkün. En azından bir kabri ziyaret edip, kabrini ziyaret ettiğiniz şahsa hitaben, o şahsı bir kült/idol/put olarak kabul edenlerin gönüllerini okşayacak sözler sarfediyorsanız, bu elbette mümkün. Ancak bu, benim değil, bu konuyu delilleriyle ele alıp, izah edebilecek Alleme taifesinin işi. Aramızda anlaşma gereğidir ki, bendeniz yazdıklarımda edille-i şeriye ekseninden bazı hususları gündeme getirip onların bildikleri alana karışmıyorum, Onlar ise benim bütün yazdıklarımı değerlendirip karışma hakkına sahipler. Yazdığım hiçbir şeyi, bu açıdan Alimlerin tahkikinden beri görmüyorum. Acaba, Sayın Kurtulmuş, "Amentü Şerhi" yazarı muhtereme Dedesi'ni iyice dinlemiş midir? Alimlerin tahkikinden beri olmayan bu noktayı dikkate sunuyorum ve g.. ( devamı )

Bu Bab, Susulunca Dile Gelenlerden İbarettir

Sat, 15 Nov 2008 23:06:00 +0200

12.03.2008 / Kadıköy

/Susu(lu)nca söylenense aşk/ Neden her susuşun karşılığı/ Bir unutulmaz hüzün oluyor benliğimde?/

Gayrı öykünmesen çocuklara diyorum,
Bak, güzel bir hikaye değil hayatın,
Masalların mehcur bıraktığısın,
Sözlerin yarım kalır ne vakit konuşsan,
Bak diyorum, ilan-ı aşk hiç yakışmadı
Hiç yakışmadı sevmek şu tükenmiş gençliğine

Kan tutarken canı yanmış kentleri,
Sineme dolan bu hüzün neden?
Ellerimde ölüyor siyah bir adam,
Mecnun göğsüme yuvarlanıyor haykırarak,
Bırakıp gidiyor ansızın hayat,
Hanemi terkediyor bereket-i Halil İbrahim,
Eskiden verem eden onulmaz dertler,
Gayrı kanser ediyor...
Kanser...

/Tam bahar geldi derken/ Yine Benim hisseme düştü / Vakitsiz bir cemre-i hazan

Anlaşmayı bozan benim, kabul.
Lakin unutmuş değilim misakımı asla,
Murat Konukçu idi ahitlerin en güzeli bazen,
Bazen bir yürekli adım idi Bülent Tuna.
Bilseniz Ağabey, ne ağır bir dava,
Sizi hatırlamak her sustuğumda.
Yanınıza düşüveremedim diye bir,
Bir de kıvrılıp uzanamadım diye dağlarınıza,
Sesinize ses katamadım diye en çok,
Ne çok hüzün düşer hisseme,
Bir bilseniz.

/Ne büyük bir kavganın içinden çıktım/ Nasıl içli içli sığındım koynuna/Bilseydin...

Ve dahi bilmeni çok istedim,
Ellerine çok yakışıyor diye sevdim ben zambakları.

/Kalbimi seyret ki şimdi/ Dizlerini çekip göğsüne / Öylece kalakalmıştır ellerinde /

Bütün acıları ve hüzü.. ( devamı )